Humor, compleet verzorgde humor

Vervolg: Revue Restant



Cabaret-leven:



Kennismaking

Revue Restant

Het Grote Optreden

Apart verder

Heiligerlee

Compleet verzorgde humor

Vrienden

Andijk

Optreden in Rotterdam

De zwarte O-jol

Scheiding

en voorts...

Helicopters boven het IJsselmeer


Verhalen


Friesland

De Kraai

De Afsluitdijk


Cabaretteksten

Revue Restant

De losse optredens die wij als groepje deden bij openingen van exposities, in cafés en tussen de schuifdeuren, liepen uit op het formeren van een soort cabaretgroep, die door Dick mede vanwege het uiteenlopende karakter van de bijdragen "Revue Restant" werd genoemd.
Het was een zootje, maar als de nummers netjes na elkaar werden opgevoerd leek het nog wel iets. Dick had soms aardige teksten, een zekere Kees Bloemhof, kwam met een paar leuke liedjes en soms kregen we prima materiaal van bijvoorbeeld Jean Pierre Rawie. Een dorpsgek als Kees van der Hoef deed het ook wel goed in deze ambiance. Mijn eigen bijdragen...dat zou je zou aan een ander moeten vragen. En zo waren er nog veel meer. Roel Meijers, wijlen Willem Bulder Marjo, noem maar op.
Jos ging ook meedoen en van het begin af aan was zijn inbreng opvallend anders. Eigenzinnig en apart, laat ik het zo zeggen. Wat wij anderen deden was meestal meer traditioneel cabaret, maar Jos kwam met teksten als:

O, zachtgeurende babydoll
je blozende wangen doen me verlangen
naar je verborgen
Ca-me-ra.

Of dat nou cabaret was, weet ik niet. Maar wie stelt er nou prijs op het etiket "cabaret". Dat wordt nog steeds gebezigd maar heeft toch als benaming iets oubolligs en dat was Jos zeker niet. Hij noemde het later literair cabaret, of ook: "Oratorium en Operaties". Het had inderdaad vaak iets poëtisch en ook iets, laten we zeggen, absurds. Wilfried de Jong heeft later eens bij een optreden  in Café Pannonica (in Rotterdam) uitgeroepen: "Nu wéét ik het: het is DaDa!"

Het was wel belangrijk om Jos zelf erbij te zien en horen. Die stotende dictie, die vreemde klemtonen, die quasi-onhandige bewegingen, die beklemmende stiltes en die karakteristieke kop, het hoort er gewoon bij. En vergeet vooral ook niet die piepende en krassende viool.
Of zijn teksten op papier of webpagina goed overkomen is de vraag. Maar ik ga het proberen. Misschien dringt het door.
Mogelijk ga ik er ook nog wel eens het podium mee op in een poging om zijn eigenzinnige presentatie op te roepen. Ik weet dat nog niet, want Imiteren is Taboe in Theaterland.
Maar aan de andere kant: Er zijn (jammer genoeg) niet zoveel mensen die Jos wel eens bezig hebben gezien. Dus weinigen zullen merken dat het imitatie is. 

Lees verder >