Humor, compleet verzorgde humor

Vervolg: Optreden in Rotterdam


home

Hoe het ging:


Revue Restant

Het Grote Optreden

Apart verder

Heiligerlee

Compleet verzorgde humor

Vrienden

Andijk

Optreden in Rotterdam

De zwarte O-jol

Scheiding

en voorts...

Helicopters boven het IJsselmeer


Verhalen


Friesland

De Kraai

De Afsluitdijk

Cabaretteksten

Optreden met van Waardenberg, de Jong en Buysman

Martin van Waardenberg en John BuysmanMartin van Waardenberg vroeg hem een keer voor een gezamenlijk optreden met Wilfried de Jong, John Buysman en hemzelf in café Pannonica in Rotterdam. Een oogstrelend bruin café met veel monumentale houten wanden, dat vroeger een slagerij was geweest en beter bekend staat als "Bolle Jan". Jos kon het al improviserend prima vinden met John Buysman en natuurlijk ook met Martin. Ze herkenden elkaars absurdisme heel duidelijk. Wilfried de Jong was eerst niet zo onder de indruk van zijn optreden, maar aan het eind van de avond riep hij: "Nu begrijp ik het, het is Dada!
Een hilarische avond. Ook Martin van Waardenberg is Jos nooit vergeten.

Zeilen
Zeilen, dat deden we ook. In Friesland meestal, maar zijn boot lag bij Meerzicht aan het Zuidlaardermeer. Eerst had hij nog zijn "Zestienkwadraat" ("Vergrote BM"), mét kajuitje. Dat was een leuk ding en een zeldzame verschijning op de meren. Het kajuitje was gemaakt met een bouwpakket, dat ooit een prijs gewonnen had. Het geheel vormde een fraaie eenheid, maar wekte in Friesland soms de woede van puristische zeilfanaten, die vonden dat je zoiets niet mocht dóen met een Zestienkwadraat. Waarschijnlijk hetzelfde soort dat in driftbuien vervalt als je ze verbiedt om kievitseieren te rapen, omdat ze vinden dat dat bij hun eeuwenoude "cultuur" hoort. Om ze nog bozer te maken hadden we het dan in hun bijzijn graag over "Touwtjes" in plaats van "Schoten, Vallen en Landvasten" en over "Linksaf" en "Rechtsaf". Ja, wij hadden altijd veel plezier in Friesland.
Jos is nog eens in Grouw in het Pikmeer gegooid omdat hij weigerde om het Friese volkslied te zingen. Waar mensen zich al niet druk om maken. (Maar er bestaan ook veel weldenkende Friezen hoor! Denk bijvoorbeeld maar eens aan Pieter Jelles Troelstra, de "Krontjong Devils" en "Di Gojim"!).
Maar als het er op aan kwam, wist Jos precies wat hij deed. Ik heb hem in een smalle vaart bij IJlst aan een onervaren bemanning zulke preciese en snelle commando's horen geven dat we er in slaagden al varende het grootzeil te hijsen (we voeren vanwege de harde wind alleen op de fok) zonder ook maar één kant of wal te raken.

Ook de boot was soms podium voor kleine theaterscènes. Zo mocht hij graag zijn nichtje Ciska aan het lachen maken, door bij het uit de ligplaats bomen van het schip zogenaamd per ongeluk aan de vaarboom te blijven hangen terwijl het schip eenzaam verder gleed, en Jos langzaam het water in zakte onder pathetisch gejammer.

Er kwam een moment dat ook de boot overgevaren moest worden naar Noord Holland. Ik mocht mee. Gewichtige mensen met rimpels van deskundigheid boven de neus waarschuwden ons voor de zogenaamde "korte golfslag" op het IJsselmeer. Die zou wel eens het einde kunnen betekenen van het schip. Daar kan een Zestienkwadraat niet tegen. Dat komt door al die latjes, waaruit het is samengesteld, zeiden ze.
Toch besloten we om het er via Kampen maar op te wagen. Dan had je op het IJsselmeer zo hier en daar nog beschutting van een dijk of de wal.

Het was niet de korte golfslag die een einde maakte aan deze gewaagde onderneming, maar de harde Westenwind en het oude zeil van Jos. Niet zodra waren we het Ketelmeer opgevaren of het grootzeil begon, toen Jos het los had gegooid vanwege een stevige stoot wind, te klapperen van jewelste. Voor hij had kunnen aanleggen om het zeil te laten zakken en een reefje te maken, was er al een grote scheur ontstaan. We peddelden terug naar Kampen en Jos was het zat. Hij wilde de boot kwijt. Of ik hem niet wilde kopen?
Ik had net mijn eigen Olympia-jol verkocht, omdat het niet gezellig meer was bij het Zuidlaardermeer en ik hield niet van alleen-zeilen, dus hoewel het aanbod aantrekkelijk was, heb ik het toch afgeslagen. Of ik hem dan niet wilde hebben, voor niks? Maar het ging niet om het geld.
Toen heeft Roel Meijers hem gekocht en weer dwars door Friesland naar Meerzicht teruggevaren. Daar had ik graag bij willen zijn, maar het mocht niet van zijn vriendin Tinka, die mijn verzoek niet aan Roel, varende in Overijssel of Friesland, wilde doorgeven en die de boot betaald had en dus meende te mogen beslissen wie er wel of niet meeging en ergens boos over was. God mag weten waarover. Maar dat hadden we wel vaker met Tinka. En Roel was zonder haar bemiddeling niet te bereiken, want die handige kleine mobieltjes waren er nog niet.
Maar laten we daar niet meer over zeuren. Tinka had het ook niet makkelijk. En ze had ook nog het zeil moeten repareren.

Lees verder >